ภาษาไทย English

ประวัติการศึกษาวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะในประเทศไทย

ศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา, ๓, ฉบับที่ ๓ (สิงหาคม ๒๕๓๓), หน้า ๓-๒๗.

งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาประวัติความเป็นมาและความเปลี่ยนแปลงของแนวความคิดในการศึกษาประวัติศาสตร์ศิลปะในประเทศไทย ตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จนถึง พ.ศ. ๒๕๒๗ (ค.ศ. ๑๙๘๔) ซึ่งพิริยะชี้ให้เห็นถึงโลกทัศน์เดิมของไทยที่มีต่องานช่างก่อนสมัยรัชกาลที่ ๔ มาจนถึงทศวรรษ ๒๕๒๐ อันเป็นระยะเวลาที่ปัญญาชนไทยส่วนใหญ่ยังเข้าใจว่า ประวัติศาสตร์ศิลปะในประเทศไทยเป็นการศึกษาความเปลี่ยนแปลงในแบบอย่างและวิธีการสร้างสรรค์งานศิลปกรรม โดยมิได้เข้าใจถึงแนวทางการศึกษาของวิชาการแขนงนี้อย่างแท้จริงที่ควรใช้หลักการศึกษาวัฒนธรรมของมนุษย์จากข้อมูลที่เป็นศิลปโบราณวัตถุ ทั้งนี้ พิริยะต้องการให้ผู้สนใจและนักศึกษาทราบความเป็นมาของวิชานี้อย่างถ่องแท้ และเข้าใจความหมาย เป้าหมาย และประโยชน์ของการศึกษาวิชานี้ได้ชัดเจน นำไปสู่การพัฒนางานวิจัยให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น สาระสำคัญที่พิริยะต้องการนำเสนอคือผลการศึกษาวิจัยที่แสดงให้เห็นว่างานค้นคว้าด้านประวัติศาสตร์ศิลปะในประเทศไทยเกือบทั้งหมดมีเป้าหมายเพื่อศึกษาความเป็นมาของศิลปโบราณวัตถุอันนำไปสู่การศึกษาพฤติกรรมทางสังคมของมนุษย์ในอดีตอย่างถ่องแท้อันเป็นจุดมุ่งหมายเดียวกับวิชาประวัติศาสตร์ แต่ข้อมูลที่ใช้เป็นศิลปโบราณวัตถุแทนเอกสารลายลักษณ์อักษร และใช้ความเปลี่ยนแปลงในแบบอย่างทางศิลปะมาอธิบายให้เป็นระบบวิทยาศาสตร์มากขึ้นสำหรับการศึกษาวิจัยทางประวัติศาสตร์ศิลปะโดยเฉพาะ

ใส่ความเห็น

(required)

There aren't any comments at the moment, be the first to start the discussion!