ภาษาไทย English

ทิศทางและความเป็นไปได้ในการวิจัยศิลปะไทย

ศิลปกรรมศาสตร์. กรุงเทพฯ : คณะศิลปกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร, ฉบับที่ ๒ (กรกฎาคม – ธันวาคม) ๒๕๓๗, หน้า๓๘-๕๗.

จากทิศทางและความเป็นไปได้ในการวิจัยทางด้านศิลปะไทยที่ผ่านมา พิริยะชี้ให้เห็นสิ่งสำคัญที่จำเป็นต้องกระทำอย่างเร่งด่วนคือ การทบทวนผลงานวิจัยในอดีตว่าได้ค้นคว้าอย่างถูกต้องหรือไม่ เพื่อให้เป็นข้อมูลที่ถูกต้องเที่ยงแท้มากที่สุด ซึ่งหากปล่อยไว้อาจเกิดข้อผิดพลาดขึ้นเรื่อยๆ จนส่งผลเสียต่อการศึกษาและความก้าวหน้าทางวิชาการ ในบทความนี้พิริยะแบ่งเนื้อหาออกเป็น ๓ ตอน คือ ๑. แนวทางการวิจัยในอดีต ๒. ข้อวิจารณ์แนวทางการวิจัยในอดีต และ ๓. แนวทางการวิจัยในปัจจุบัน โดยใช้ความรู้เกี่ยวกับศิลปะและสถาปัตยกรรมสุโขทัยเป็นตัวอย่าง

สาระสำคัญของบทความนี้อยู่ที่การตรวจสอบแนวทางการวิจัยในอดีต โดยใช้ศิลปะสุโขทัยเป็นตัวอย่าง ที่ทำให้เห็นว่าความรู้เกี่ยวกับศิลปะสมัยสุโขทัยซึ่งรับรู้กันอยู่แต่เดิมนั้นเป็นข้อมูลที่ได้รับจากการวิจัยที่ตั้งอยู่บนข้อสันนิษฐานโดยปราศจากเหตุผลอันน่าเชื่อถือ และไม่ได้มาจากระบบการวิจัยที่ถูกต้องตามหลักวิชาการ ทำให้อายุเวลาของโบราณสถานที่จังหวัดสุโขทัยคลาดเคลื่อนไปจากผลงานวิจัยในปัจจุบันถึง ๔๐๐ ปี พิริยะจึงต้องการให้ผู้ที่ทำงานวิจัยด้านศิลปะไทยเชิงประวัติศาสตร์ศิลป์ช่วยกันทบทวนความรู้ที่ได้มาจากอดีตว่าน่าเชื่อถือเพียงใดก่อนการสร้างสมมุติฐานเพิ่มเติม และหากเห็นว่ามีข้อผิดพลาดและความไม่ถูกต้องในหลักวิชาการ ก็ควรแก้ไข ปรับปรุง และเปลี่ยนแปลงเพื่อให้การศึกษาของชาติอยู่บนพื้นฐานที่ถูกต้องและแม่นยำยิ่งขึ้น

ใส่ความเห็น

(required)

There aren't any comments at the moment, be the first to start the discussion!