ภาษาไทย English

ประติมากรรมในประเทศไทย

แปลโดย พรพิมล เสนาะวงศ์

เมืองโบราณ, ๙: ๓ (สิงหาคม-พฤศจิกายน) ๒๕๒๖, หน้า ๑๒-๕๐.

บทความนี้แปลจากหนังสือเรื่อง Sculpture from Thailand ซึ่งตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๕ (ค.ศ. ๑๙๘๒) โดยพิริยะแบ่งยุคสมัยของประติมากรรมในประเทศไทยตามกลุ่มวัฒนธรรมที่มีความสำคัญและมีอิทธิพลเหนือกลุ่มวัฒนธรรมอื่นเป็นหลักดังนี้คือ (๑) สมัยอิทธิพลอินเดีย ประมาณ พ.ศ. ๕๙๓ – ๑๐๔๓ (ค.ศ. ๕๐ – ๕๐๐) (๒) สมัยอิทธิพลมอญ ประมาณ พ.ศ. ๑๐๔๓ – ๑๓๑๘ (ค.ศ. ๕๐๐ – ๗๗๕) (๓) สมัยอิทธิพลอินเดีย – ชวา ประมาณ พ.ศ. ๑๓๑๘ – ๑๔๙๓ (ค.ศ. ๗๗๕ – ๙๕๐) (๔) สมัยอิทธิพลเขมร ประมาณ พ.ศ. ๑๔๘๘ – ๑๗๖๒ (ค.ศ. ๙๔๕ – ๑๒๑๙) (๕) สมัยอิทธิพลมอญ – หริภุญชัย ประมาณ พ.ศ. ๑๗๖๒ – ๑๘๓๕ (ค.ศ. ๑๒๑๙ – ๑๒๙๒) (๖) สมัยอิทธิพลไทยประเพณี ประมาณ พ.ศ. ๑๘๓๕ – ๒๓๙๔ (ค.ศ. ๑๒๙๒ – ๑๘๕๑) (๗) สมัยอิทธิพลตะวันตก ประมาณ พ.ศ. ๒๓๙๔ – ๒๔๗๕ (ค.ศ. ๑๘๕๑ – ๑๙๓๒) และ (๘) สมัยใหม่ ประมาณ พ.ศ. ๒๔๗๕ (ค.ศ. ๑๙๓๒) จนถึงปัจจุบัน ทั้งนี้ พิริยะเห็นว่าช่วงระยะเวลาดังกล่าวมีศูนย์กลางศิลปะที่เกิดขึ้นในเวลาเดียวกันหลายแห่ง ซึ่งแต่ละแห่งมีรูปแบบตามประเพณีของตนเองและวิวัฒนาการไปตามแนวทางของตน รวมทั้งมีอิทธิพลซึ่งกันและกันด้วย

ใส่ความเห็น

(required)

There aren't any comments at the moment, be the first to start the discussion!