ภาษาไทย English

ทวาราวดีและศรีวิชัยในทัศนะของนักประวัติศาสตร์ศิลปะ

ศิลปะโบราณคดีและประวัติศาสตร์ ตอนที่ ๑. กรุงเทพฯ: กองพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กรมศิลปากร, ๒๕๒๗, หน้า ๖๗-๑๑๐. (เอกสารประกอบการอบรมครู-อาจารย์หมวดสังคมศึกษาระดับมัธยมศึกษา ๔-๑๐ มิถุนายน ๒๕๒๗).

บทความนี้แสดงถึงความรู้เกี่ยวกับอาณาจักรทวารวดีและศรีวิชัยที่ปะติดปะต่อขึ้นจากผลงานการค้นคว้าของผู้สนใจและนักวิชาการทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศ โดยพิริยะได้แสดงให้เห็นว่า “ทวารวดี” และ “ศรีวิชัย” เป็นคำที่สมมติขึ้นมาในยุคแรกเริ่มของการศึกษาประวัติศาสตร์และโบราณคดีในประเทศไทยซึ่งสิ่งที่เรียนรู้และเข้าใจกันจนกลายเป็นองค์ความรู้กระแสหลักนับแต่ พ.ศ. ๒๔๖๙ (ค.ศ. ๑๙๒๖) เป็นผลจากการค้นคว้าทางด้านประวัติศาสตร์และโบราณคดีของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพและนายยอร์ช เซเดส์ ที่มีการตั้งข้อสมมติขึ้นก่อนโดยใช้ข้อมูลทางประวัติศาสตร์เป็นพื้นฐานแล้วจึงนำศิลปวัตถุที่ค้นพบไปสนับสนุนข้อสมมติฐานเหล่านั้น เห็นได้จากข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับคำว่า “ทวารวดี” ของนายเซเดส์ ที่อาจตรงกับคำว่า “โทโลโบดิ” จากจดหมายเหตุการเดินทางของหลวงจีนห้วนจั๋งและหลวงจีนอี้จิง

ขณะที่ในวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะจะเป็นการพิจารณาวิเคราะห์เปรียบเทียบความใกล้เคียงกันของรูปแบบเป็นหลัก ดังนั้น “ทวารวดี” จึงหมายถึงอาณาจักรที่รุ่งเรืองขึ้นในอารยธรรมมอญที่ภาคกลางของประเทศไทยช่วง พ.ศ. ๑๑๓๓ – ๑๑๙๓ (ค.ศ. ๕๙๐ – ๖๕๐) เช่นเดียวกับอาณาจักรลวปุระหรือลพบุรี การเรียกชื่อศิลปกรรมก็ควรเรียกตามชื่อของเจ้าของอารยธรรมนั้น ศิลปทวารวดีจึงเป็น “ศิลปมอญแห่งอาณาจักรทวารวดี” แทนศิลปทวารวดี ส่วน “ศรีวิชัย” หมายถึงอาณาจักรที่เจริญขึ้นภายใต้อารยธรรมอินเดีย – ชวาในช่วง พ.ศ. ๑๑๘๘ – ๑๓๙๙ (ค.ศ. ๖๔๕ – ๘๕๖) และมีศิลปกรรมที่เรียกว่าร่วมลักษณะอินเดีย – ชวา

ทั้งนี้ พิริยะเห็นว่าข้อสมมติฐานที่มีอยู่เดิมยังไม่มีข้อยุติที่แน่นอน เนื่องจากยังมีการค้นพบและเสนอข้อมูลใหม่ทั้งในด้านศิลปโบราณวัตถุและเอกสารทางประวัติศาสตร์อยู่เสมอ จึงต้องมีการปรับปรุงและแก้ไขข้อบกพร่องของสมมติฐานอยู่เสมอ เพื่อให้ถูกต้องตรงกับความเป็นจริงเท่าที่จะสามารถทำได้ ซึ่งการเปลี่ยนแปลงนี้จะเป็นปัจจัยที่แสดงถึงความก้าวหน้าทางวิชาการต่อไปในอนาคต

ใส่ความเห็น

(required)

There aren't any comments at the moment, be the first to start the discussion!