ภาษาไทย English

การศึกษาและวิจัยทัศนศิลป์ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบันโดยสังเขป

เอกสารประกอบการสัมมนาเรื่อง “ความสัมพันธ์ระหว่างการศึกษาและวิจัยทางศิลปะกับสังคมไทย” จัดโดย สาขาปรัชญา คณะกรรมการสภาวิจัยแห่งชาติร่วมกับสำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาติ ๒๗-๒๙ พฤษภาคม ๒๕๒๙.

ในการนำเสนอบทความประกอบการสัมมนาครั้งนี้ พิริยะได้จำแนกหมวดหมู่ที่สำคัญของการศึกษาและวิจัยศิลปะในด้านทัศนศิลป์ที่ศึกษาในประเทศไทยตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน อันได้แก่ (๑) เรื่องเที่ยว (๒) การจำแนกยุคสมัยของศิลปโบราณวัตถุสถาน (๓) การกำหนดอายุเวลาของศิลป-โบราณวัตถุสถาน (๔) การเข้าถึงทัศนศิลป์ (๕) การวิจัยทางทัศนศิลป์กับสังคมไทย (๖) การวิจัยทางทัศนศิลป์กับศิลปะสาขาอื่นๆ (๗) การอนุรักษ์ และ (๘) การวิเคราะห์งานวิจัยทางทัศนศิลป์ โดยดึงลักษณะเด่นของงานวิจัยแต่ละเรื่องมาแบ่งเป็นหมวดหมู่เพื่อศึกษาวิวัฒนาการของการวิจัยศิลปะตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ซึ่งการจำแนกเช่นนี้สะท้อนให้เห็นถึงปัญหาหนึ่งของการศึกษาและวิจัยทางศิลปะทางด้านทัศนศิลป์ โดยที่การวิจัยในแต่ละหมวดข้างต้นส่วนใหญ่มักกระทำหลายหมวดควบคู่กันไป จึงไม่สามารถแยกกันได้อย่างเป็นเอกเทศ

นอกจากนี้ พิริยะยังเห็นว่าแนวทางการศึกษาและวิจัยด้านทัศนศิลป์ส่วนใหญ่ที่กระทำอยู่ สะท้อนให้เห็นสภาพของสังคมไทยในปัจจุบัน (ทศวรรษ ๒๕๒๐) และสนองความต้องการของสังคมที่สำคัญนั่นคือ ความสับสนทางด้านเอกลักษณ์ไทย และการยกมาตรฐานของการเรียนการสอนและการวิจัยในเชิงปฏิบัติในทัศนศิลป์สาขาต่างๆ ส่วนแนวทางการวิจัยในอนาคตนั้นขึ้นอยู่กับสภาพของสังคมที่ต้องเปลี่ยนแปลงไป แต่มีแนวโน้มที่จะใช้แนวทางการวิจัยของปัจจุบันที่ละเอียดและลึกซึ้งยิ่งขึ้น โดยพิริยะยกตัวอย่างปัญหากรณีการศึกษาวิจัยการช่างของไทยก่อน พ.ศ. ๒๔๗๕ (ค.ศ. ๑๙๓๒) ที่ผู้วิจัยนำทัศนคติตะวันตกเกี่ยวกับความหมายของคำว่า “ศิลปะ” มาใช้กับการช่างของไทยก่อนการก่อตั้งโรงเรียนศิลปากร พิริยะจึงเห็นควรให้มีการค้นหาแนวทางการวิจัยที่เหมาะสมกับโลกทัศน์เดิมของไทย เพื่อให้ได้ผลงานวิจัยที่ใกล้เคียงกับความเป็นจริงของสังคมไทยในอดีต และใช้ปรับปรุงให้สอดคล้องกับสังคมไทยในอนาคตได้ เป็นต้น

ใส่ความเห็น

(required)

There aren't any comments at the moment, be the first to start the discussion!