ภาษาไทย English

การศึกษาประวัติศาสตร์ศิลปะในประเทศไทยโดยสังเขป

เอกสารประกอบคำบรรยาย วิชา ป. ๓๑๒ ประวัติศาสตร์ศิลปะในประเทศไทย คณะศิลปศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ๒๕๒๙.

การสัมมนาครั้งนี้เป็นการนำความคิดด้านต่างๆ มาอภิปรายประกอบหลักฐานทางโบราณคดีที่ค้นพบใหม่ในภาคใต้ของประเทศไทยในประเด็นเรื่อง “ศรีวิชัย” ที่เป็นปัญหาถกเถียงกันมาเกือบครึ่งศตวรรษนับตั้งแต่ ศาสตราจารย์ยอร์ช เซเดส์ บัญญัติคำนี้ขึ้นมาใน พ.ศ. ๒๔๖๑ (ค.ศ. ๑๙๑๘) จากการอ่านศิลาจารึก หลักที่ ๒๓ พ.ศ. ๑๓๑๘ (ค.ศ. ๗๗๕) จนกลายเป็นข้อสันนิษฐานว่าศูนย์กลางการปกครองของศรีวิชัยอยู่ที่เมืองปาเลมบัง (Palembang) เกาะสุมาตรา และนำไปสู่ความสนใจต่อการเป็นอาณาจักรศรีวิชัยตั้งแต่นั้นมา ในช่วงเวลาหลังจากนั้นมีนักปราชญ์อีกหลายท่านเชื่อว่า ศูนย์กลางของ ศรีวิชัยน่าจะอยู่บนคาบสมุทรมาเลย์บริเวณอำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี หรือบริเวณอำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช เนื่องจากพบโบราณวัตถุสถานมากมายที่มีลักษณะ “ศิลปกรรมแบบศรีวิชัย” ที่มีอายุเวลาระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๑๓ – ๑๘ (คริสต์ศตวรรษที่ ๘ – ๑๓)

ในงานนี้ พิริยะได้วิเคราะห์เกี่ยวกับศิลปะและประวัติศาสตร์แห่งคาบสมุทรภาคใต้ ๒ หัวข้อ ได้แก่ ๑. ความเกี่ยวเนื่องของศิลปะแห่งราชอาณาจักรศรีวิชัยกับคัมภีร์อัศฎาสาหสริกา ปรัชญาปารมิตา ซึ่งเขียนใน พ.ศ. ๑๕๕๘ (ค.ศ. ๑๐๑๕) ว่าบรรดาพระโลกนาถซึ่งเป็นรูปหนึ่งของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรมี ๔ กร ที่พบในบริเวณคาบสมุทรภาคใต้และหมู่เกาะอินโดนีเซียนั้นมีลักษณะทางประติมาณวิทยาคล้ายคลึงกับพระโลกนาถสุวรรณปุระ ศรีวิชัยปุระที่ปรากฏในคัมภีร์ภาพเขียนของประเทศเนปาล ทำให้กล่าวได้ว่าอาณาจักรศรีวิชัยน่าจะตั้งอยู่ในบริเวณเดียวกันกับที่พบรูปพระโลกนาถ คือบริเวณใกล้เคียงเมืองปาเลมบังในเกาะสุมาตราตอนใต้ปัจจุบันนั่นเอง ๒. ข้อเสนอแนะเกี่ยวกับคำว่า “มลายู” ที่ปรากฏอยู่ในกฎมณเทียรบาล ที่พิริยะสันนิษฐานว่าระหว่าง พ.ศ. ๑๘๓๘ (ค.ศ. ๑๒๙๕) กับ พ.ศ. ๑๘๙๔ (ค.ศ. ๑๓๕๑) ซึ่งเป็นปีที่สถาปนากรุงศรีอยุธยา เมืองไชยาที่มลายูปกครองอยู่ได้กลายมาเป็นประเทศราชของอยุธยาโดยคงเรียกว่ามลายูตามเดิม พิริยะจึงเสนอคำว่า “มลายู” ที่ปรากฏในกฎมณ-เทียรบาลซึ่งเขียนขึ้นใน พ.ศ. ๒๐๑๑ (ค.ศ. ๑๔๖๘) ในรัชสมัยพระบรมไตรโลกนาถนั้นก็คือบริเวณไชยาในปัจจุบันนั่นเอง

ใส่ความเห็น

(required)

There aren't any comments at the moment, be the first to start the discussion!